The Philosophy of Sufficiency Economy

The Philosophy of Sufficiency Economy







The economic crisis of 1997 affected everyone in Thailand, even His Majesty the King. Seeing many of his subjects suffering, he advised the Thai people to change their economic philosophy in order to cope with present economic adversity and withstand future economic insecurity. His Majesty’s words have become known as the Philosophy of Sufficiency Economy and have been used as the guiding principle in drafting the current 9th National Economic and Social Development Plan.

The philosophy can be summed up in one paragraph, as translated from the Thai:

“Sufficiency Economy is a philosophy that guides the livelihood and behavior of people at all levels, from the family to the community to the country, on matters concerning national development and administration. It calls for a ‘middle way’ to be observed, especially in pursuing economic development in keeping with the world of globalization. Sufficiency means moderation and reasonableness, including the need to build a reasonable immune system against shocks from the outside or from the inside. Intelligence, attentiveness, and extreme care should be used to ensure that all plans and every step of their implementation are based on knowledge. At the same time we must build up the spiritual foundation of all people in the nation, especially state officials, scholars, and business people at all levels, so they are conscious of moral integrity and honesty and they strive for the appropriate wisdom to live life with forbearance, diligence, self-awareness, intelligence, and attentiveness. In this way we can hope to maintain balance and be ready to cope with rapid physical, social, environmental, and cultural changes from the outside world.”

This philosophical statement has lent itself to interpretation by diverse groups of people. First, we can dismiss outright the extreme interpretation that the Sufficiency Economy means complete self-reliance or autarky. In an autarchic system, a country or unit thereof relies upon itself and its people to produce all its needs with no dependence on others. It may do this voluntarily (cutting off contacts with the outside world) or by necessity (because it is incapable of generating those contacts). But His Majesty the King explicitly rejected this interpretation: “This self-sufficiency does not mean that every family must grow food for themselves, to make clothes for themselves; that is too much. But in a village or sub-district there should be a reasonable amount of sufficiency. If they grow or produce something more than they need they can sell them. But they do not need to sell them very far; they can sell them in nearby places without having to pay high transport costs.”

Some people have attempted to link this economic philosophy with the so-called “Gandhian Economy.” Along the lines proposed by Mahatma Gandhi, this is an economy based on family-level or village-level small-scale enterprises and traditional methods. It may have been appropriate to India in the mid-twentieth century, when the people were poor and technology was limited. But in the present, it may be too restrictive to expect families to do everything by themselves using simple tools and machinery, such as traditional spinning wheels to make cloth. Perhaps the basic idea of Gandhian simplicity – a life less encumbered by modern needs and modern technology – could make people happier. But in the very open world of today, self-sufficiency a la Gandhi is too extreme.

We also hear people relating the Sufficiency Economy to the knowledge and applicability of Buddhism. In Buddhism, life, especially spiritual life, is enhanced by cutting out excessive wants and greed. True happiness may be attained when a person is fully satisfied with what he or she has and is at peace with the self. To strive to consume more leads to unhappiness if (or when) consumption is not satisfied or falls short of expectations. A sufficiency economy in this context would be an economy fundamentally conditioned by basic need, not greed, and restrained by a conscious effort to cut consumption. This is probably acceptable insofar as it does not reject gains in welfare and well-being due to greater consumption.

Looking back, it can be seen that His Majesty has talked about the sufficiency idea since 1974. In his customary birthday speech of that year, he wished everyone in Thailand “sufficient to live and to eat” (Por You Por Kin). This was indeed a precursor to the sufficiency economy. His Majesty also said: “The development of a country must be by steps. It must start with basic sufficiency in food and adequate living, using techniques and instruments which are economical but technically sound. When this foundation is secured, then higher economic status and progress can be established.” (See Apichai Puntasen, “The King’s Sufficiency Economy and Its Interpretation by Economists,” prepared for the 1999 Year-End Conference of the Thailand Development Research Institute (TDRI), Pattaya, 18-19 December 1999.)

This is very clear: it shows that His Majesty did not deny economic progress and globalization, as some people have interpreted. Indeed the word “globalization” (โลกาภิวัตน์ , lokapiwat) is used in the statement on Sufficiency Economy that His Majesty has endorsed. The notion that Sufficiency Economy is anti-globalization should be put to rest forever.

Still, there are attempts by various segments of the Thai population to dissociate this new economy from the realm of mainstream economics that stresses economic rationality and efficiency in resource allocation. It is obvious that His Majesty’s Sufficiency Economy is not the type found in a mainstream economics textbook, but it would be inaccurate to interpret it as the antithesis of mainstream economics in every respect. On the contrary, I think we can understand Sufficiency Economy within the framework of economic rationality and efficiency in allocative choices. The difference is not in type, but in degree or magnitude of economic behavior. His Majesty used the phrase “middle path” or “middle way” to describe the pattern of life every Thai should lead – a life dictated by moderation, reasonableness, and the ability to withstand shock. Can we find something in mainstream economics that captures the spirit of this philosophy?

I propose to use my own understanding of economic optimization. It is possible to see the Sufficiency Economy as consisting of two frameworks. One is the inevitability of facing the globalized world in which economic efficiency and competition are the rules of the game; the other is the need for economic security and the capacity to protect oneself from external shock and instability. Thinking within the first framework – the basic tenet of mainstream economics – we must realise the opportunity costs involved in every decision we make. We gain from specialization and division of labor because the opportunity costs of doing everything by ourselves is much higher. The laws of comparative advantage and gains from trade are at work in today’s world. But it would be foolish to pursue all-out specialization without basic security, especially in food, shelter, and clothing. This is where the framework of the new Sufficiency Economy comes in. This concerns the basic capacity of the people of a country to look after themselves. The optimization principle applies when we seek to answer the question: How much of our time and energy should be devoted to the first and second frameworks, respectively? In other words, how much resources should be allocated to producing for trade based on comparative advantage principle, and how much for basic security? The best mix between the two allocations would represent the optimal state of affairs, both in mainstream and Sufficiency Economics.



ต้นไม้ของฉัน งานชีวะ เลขที่ 13 ม.5.5

รูป ต้นถั่วฝักยาว ที่ใชัในการศึกษา






ภาพ Upper




ภาพ Lower




ภาพ  ลำต้น




ภาพ  แกนกลางใบ




ภาพ ราก



ถั่วฝักยาว (ชื่อวิทยาศาสตร์Vigna unguiculata subsp. sesquipedalis) เป็นถั่วชนิดหนึ่งที่เป็นไม้เลื้อย มีชื่อสามัญในภาษาต่างๆที่หลากหลาย เช่น ภาษาอังกฤษเรียกว่า yardlong bean (ตรงตัว:ถั่วยาวหนึ่งหลาภาษาจีนกวางตุ้งเรียกว่า dau gok ภาษาจีนกลางเรียก jiang dou (豇豆) ภาษาอินโดนีเซียและภาษามาเลย์เรียก kacang panjang ภาษาตากาล็อกเรียก ‘SITAO’ or ‘SITAW’ ภาษาอีโลกาโนเรียก utong ในหมู่เกาะเวสต์อินดีสเรียกว่า bora หรือ bodi ภาษาเบงกาลีเรียกว่า valiBorboti ในรัฐกัว อินเดีย เรียก eeril ภาษาเวียดนามเรียก đậu đũa และภาษาญี่ปุ่นเรียก ju-roku sasage (十六ササゲ) อย่างไรก็ตาม ฝักของถั่วชนิดนี้ยาวเพียงครึ่งหลา ชื่อของสับสปีชีส์ sesquipedalis (หมายถึงยาวฟุตครึ่ง)ใกล้เคียงกับ


ลำต้น เป็นเถาเลื้อย เถาแข็งและเหนี่ยว คล้ายกับถั่วพู แต่มีอายุเพียงปีเดียว หรือฤดูเดียว เถาสีเขียวอ่อน ลำต้นม้วนพันสิ่งยึดเกาะได้ดี ใบเป็นใบประกอบแบบฝ่ามือ มี 3 ใบย่อย รูปสามเหลี่ยมยาว 6 -10 เซนติเมตร ดอก เป็นดอกช่อออกตามซอกใบกลีบดอกสีขาว หรือน้ำเงินอ่อน ฝักเป็นฝักกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5 – 1 เซนติเมตร ยาว 20 – 80 เซนติเมตร มีหลายเมล็ด


ฝักของถั่วฝักยาวใช้รับประทานทั้งดิบและสุก เหมาะที่จะรับประทานเมื่อยังอ่อน ในหมู่เกาะอินดีสตะวันตกนิยมนำไปผัดกับมันฝรั่งและกุ้ง ชาวจีนนิยมนำไปผัดเช่นกัน อาหารมาเลเซียนิยมนำถั่วฝักยาวไปผัดกับพริกและซัมบัล หรือใส่ในข้าวยำหรือออมเลต


ถั่วฝักยาวมีโปรตีน วิตามินเอ ไทอามีน ไรโบฟลาวิน เหล็ก ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม นอกจากนั้นยังมีวิตามินซี โฟเลต แมกนีเซียม และแมงกานีส ถั่วฝักยาวปริมาณ 100 กรัมมีพลังงาน 47 แคลอรี ไม่มีไขมันและคอเลสเทอรอล โซเดียม 4 mg คาร์โบไฮเดรตทั้งหมด 8 g และโปรตีน 3 g วิตามินเอ 17% DV เหล็ก 2% DV วิตามินซี 31% DV และแคลเซียม 5% DV

เวนิส อิตาลี

เวนิส (อังกฤษ: Venice) หรือ เวเนเซีย (อิตาลี: Venezia) เป็นเมืองหลวงของแคว้นเวเนโต ประเทศอิตาลี มีประชากร 271,663 คน (ข้อมูลวันที่ 1 มกราคม 2547) เมืองเวนิสได้รับฉายาว่า ราชินีแห่งทะเลอาเดรียตริก (Queen of the Adriatic), เมืองแห่งสายน้ำ (City of Water), เมืองแห่งสะพาน (City of Bridges), และ เมืองแห่งแสงสว่าง (The City of Light)
เมืองเวนิสถูกสร้างขึ้นจากการเชื่อมเกาะเล็กๆ จำนวนมากเข้าด้วยกันในบริเวณทะเลสาบเวนิเทีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทะเลอาเดรียตริก ในภาคเหนือของประเทศอิตาลี ทะเลสาบน้ำเค็มนี้ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งระหว่างปากแม่น้ำโปกับแม่น้ำพลาวิ มีผู้อยู่อาศัยโดยประมาณ 272,000 คน ซึ่งนับรวมหมดทั้งเวนิส โดยมี 62,000 คนในบริเวณเมืองเก่า 176,000 คนในเทอร์ราเฟอร์มา (Terraferma) และ 31,000

มีแม่น้ำ ทะเลอาเดรียตริก มีห้องพักเล็กแต่สวยงาม

มีฤดู 4 ฤดู ได้แก่ ฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วง เมื่อถึงฤดูหนาวในที่สูงก็จะมีอากาศหนาว ชื้น และมักจะมีหิมะตก ภูมิภาคริมทะเลมีอากาศไม่รุนแรงในฤดูหนาว อากาศอุ่นและมักจะแห้งในฤดูร้อน และพื้นที่ต่ำกลางหุบเขามีอากาศค่อนข้างร้อนในฤดูร้อน

เวนิชมีผู้อยู่อาศัยโดยประมาณ 272,000 คน ซึ่งนับรวมหมดทั้งเวนิส โดยมี 62,000 คนในบริเวณเมืองเก่า 176,000 คนในเทอร์ราเฟอร์มา (Terraferma) และ 31,000 คนในเกาะอื่นๆ ในทะเลสาบ


เวนิชเป็นเมืองที่มีการใช้คลองในการคมนาคมมากที่สุด มีอาคาร ร้าน บ้านเมืองตั้งริมคลอง มีเรือบริการในการเดินทางไปในที่ต่างๆของเมืองมีการบริการท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ธรรมชาติของ 2 ฝั่งคลองโดยทางเรือ นับเป็นเมืองที่คลองมากกว่าถนนอีกเมืองหนึ่งของโล



มหาวิหารเซนต์มาร์ก มหาวิหารและจตุรัสซานมาร์โก้ (San Marco) ที่โด่งดังไปทั่วโลก เป็นอาคารที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมแบบไบแซนไทน์ อาหรับ โรมันเนสก์ เรอเนซองซ์ เข้าไว้ด้วยกัน มียอดโดมแบบอาหรับ ใน

มหาวิหารนี้เชื่อว่าบรรจุศพของเซนต์มาร์ก (หรือที่ชาวแคทอลิกในเมืองไทยรู้จักในนามว่ามาระโกผู้เขียนคัมภีร์ไบเบิ้ลฉบับพันธสัญญาใหม่บทที่ 3) ที่ (เชื่อกันอีกว่า) ชาวเวนิสไปโขมยมาจากเมืองอเลกซานเดรีย

ประเทศอียิปต์ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของปลายจตุรัสเซนต์ มาร์ค สร้างครั้งแรกในศตวรรษที่ 9 หลังจากที่ร่างของ เซนต์มาร์ค ถูกโขมย แต่วิหารนั้นก็ถูกไฟไหม้ ในศตวรรษที่ 11 ชาวเวนิสจึงสร้าง

วิหารหลังใหม่ขึ้นมาด้วยการใช้รูปแบบของกรีก และ โดม ห้าโดม มันผสมผสานระหว่างสไตล์ต่างๆ มากมาย เช่น ไบแซนไทน์ (Byzantine) , โกธิค ( Gothic), มอริช (Moorish), และ

เรเนซองซ์ (Renaissance) ซึ่งก็ทำให้น่าสนใจไม่น้อย

เรือกอนโดลา (gondola)


เป็นเรือพายพื้นบ้านของชาวเวนิส ใช้เป็นพาหนะหลักของการเดินทางในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี มานานหลายร้อยปี



เมื่อพูดถึงเทศกาลสวมหน้ากากอันโด่งดังของอิตาลี เห็นจะหนีไม่พ้นงาน “เวนิส คาร์นิวัล” นั่นเอง งานเทศกาลในเมืองเวนิสนั้นที่มีมาตั้งแต่ปี 1268 แล้ว แต่การเฉลิมฉลองโดยมีสวมหน้ากากรวมถึงแต่งองค์ทรงเครื่องกันอย่างอลังการเพิ่งจะมีขึ้นในเกือบสองร้อยปีให้หลัง เมื่อช่างทำหน้ากากหรือ “mascareri” ได้รวมตัวกันก่อตั้งสมาคมขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 1436


Home พากิน เค้กร้าน Mont Blanc มองบลังค์ ร้านเค้กในเชียงใหม่

พากิน เค้กร้าน Mont Blanc มองบลังค์ ร้านเค้กในเชียงใหม่

จากตอนที่แล้ว พากิน เค้กร้าน Love At First Bite ร้านเค้กในเชียงใหม่ Post นี้ เราจะพาไปทานเค้กกันต่อที่ร้าน Mont Blanc Patisserie มองบลังค์ พาตีสเซอรี่ซ์ ร้านนี้ตั้งอยู่บนถนนนิมมานเหมินทร์ อยู่ปากซอย 7 ใกล้ๆ กับร้านมนต์นมสด ร้านนี้เป็นเค้กฝรั่งเศสสไตล์ญี่ปุ่น เจ้าของร้านไปเรียนทำเค้กสูตรของฝรั่งเศสในโรงเรียนที่เป็นเครือข่ายของฝรั่งเศสที่ญี่ปุ่นมา ซึ่งการตกแต่งหน้าเค้กจะเป็นในแนวญี่ปุ่นๆ น่ารักน่าทานไปหมด


ร้านนี้มีทั้งหมดอยู่ 3 สาขา คือ สาขานิมมานเหมินทร์ สาขาเซ็นทรัลพลาซ่า สาขานิ่มซิตี้เดลี่ ร้านที่เราไปทานเป็นสาขานิมมานเหมินทร์ มีที่จอดรถอยู่ในซอยข้างๆ ร้าน

การจัดตกแต่งร้านใช้สีขาวดูสบายตา ตกแต่งได้น่ารักดี

ที่นี่เขามีจัดอันดับสิ้นค้าขายดีด้วย ที่ขายดีก็จะเป็น ชูครีมวนิลา มองบลังค์ สตรอเบอรี่ชอทเค้ก ดาร์คชอคโกแลตกานาชเค้ก แบล็คฟรอเรสเค้ก ทีรามิสุ ฯลฯ

ถ้าไปเชียงใหม่สนใจจะไปแวะทาน ข้อมูลร้านเพิ่มเติมที่เว็บไซต์ ร้านจะมี 3 สาขา

  • สาขา 1 สาขานิมมานเหมินทร์ ติดถนนนิมมานเหมินทร์ ปากซอย 7 โทร 053-210-776
  • สาขา 2 สาขาเซ็นทรัลพลาซ่า ชั้น 3 ติดบันไดเลื่อนขาลง ฝั่งโรบินสัน โทร 053-280-662
  • สาขา 3 สาขานิ่มซิตี้เดลี่ โครงการนิ่มซิตี้เดลี่ เยื้อง Business Park โทร 053-279-078